Црква и револуција: Демократска сатанократија

Сепак, најдлабока и најкарактеристична црта на еврејско-руската револуција, покарактеристична дури и од нејзините антиличносни и антинационални страсти, е нејзината потреба за почитување на лажниот Месија. Преку својот утопизам револуцијата ги голта личностите на своите следбеници во стихиен, сеопфатен процес преку кого тие ја предаваат својата слобода и индивидуалност, а на сметка на класната борба и антипатриотизам таа ги руши и последните бастиони на личната и колективната слобода кои стојат на патот на нејзината конечна победа.

Но, каква е таа победа, ако нема врховен победник пред чии нозе би можело да се положат трофеите, ниту водач кој во својата личност ги овоплотува причините за победа на протелеријатот? Ете зошто револуцијата не беше довршена се додека не пронајде свој бог. Еве зошто личната „скромност“ на Ленин мораше да биде „исправена“ со Сталин-овата „семудрост“ и ете зошто до колективниот антихрист на советизмот, еден ден, мора да ја достигне својата апотеоза во личниот антихрист на јудеизмот…

Во „Браќа Карамазови“ Достоевски ја покажа таа потреба за универзално поклонување, која лежи во самото срце на револуцијата. Тој нејзиното потекло го поврзува со почитувањето на напогрешливоста на папата на еретичкиот Рим и почитувањето на императорот како pontifex maximus во незнабожечкиот Рим. Длабоко во човечката душа, според зборовите на блажениот Августин, богосоздадениот сад ако не е исполнет со почитување на вистинскиот Бог, тој се исполнува со почитување на лажен бог и на тој бог човекот целосно му се предава. Така, неодамна, по погребот на диктаторот на Брегот на Слонова Коска (кој го подигна најголемиот храм на светот, по примерот на црквата Св. Петар во Рим), некое момче од преголема болка се фрли во еден канал со вода полн со крокодили кој што го опкружувал дворецот на диктаторот. Тоа покажува дека потребата за апсолутно почитување и потполно самопожртвување жива е и денес и во ова наше материјалистичко време, како што отсекогаш и ја имало.  

Западот, појавата на тоталитаризмот во Русија ја припиша на слабостите на нејзините демократски институции во 1917 година и на  нејзината долга историја  на автократорско владеење. Сатанократијата на болшевизмот, според таа концепција, претставува близок роднина на теократијата на Света Русија и заедно со неа стои наспроти „вистинската праведност“ на западната демократија. Во очите на Западот и самата интитуција на царска власт претставува зло.

Сепак, општеството од самиот свој темел хиерархијски е уредено. Така, Тушкарев пишува: „Основна ќелија на државата претставува семејството. Во семејството таткото е глава, додека синот му е потчинет. Авторитетот на таткото не е резултат на избор во семејството, нему природно му е дадено преку законот Божји (Митрополит Филарет Московски). И како што од разгрането семејство, односно племе, настанува народ, така и од власта на еден човек во семејството настанува царската самодржавност. И семејната и монархијската организација е воспоставена од Бога, поради земниот живот на грешниот и паднатиот човек. Првосоздадениот човек, живеејќи во заедница со Бога, не беше потчинет на никој друг освен на Бога и беше господар на неразумните созданија. Но, кога човекот згреши, кога ја уништи Божествената хиерархија на потчинетоста и отпадна од Бога, стана слуга на гревот и ѓаволот, и како последица на тоа – потчинет е на човек сличен на себе. Човечката гревовна волја бара потчинување за ограничување на својата разорна дејност. Оваа Божествена одредба во предвид има едно човечко добро – да се ограничи ширењето на злото. И самата историја покажува дека недостатоците на монархијата, какви и да се, се ништо во споредба со она зло кое што на луѓето им го донесе револуцијата и анархијата.

Монархистичката власт Бог ја востановил по примерот на Себе. Како Еден, Бог ја востанови – едноличната власт, како Семоќен, ја востанови – самодржавната власт, како Вечен, ја востанови – наследната власт (Митрополит Филарет Московски). Таква е монархијата воопшто, независно од својата духовна содржина. Бидејќи е востановена според подобието Божјо, таа веќе има воспитно религијско значење. Христијанската пак монархија настанала и се развивала под непосредно раководство и благодатното осветување на Црквата Христова, и затоа има особена духовна содржина“.

Револуцијата тежнее да го сруши овој природен поредок, не од љубов кон демократијата и народот, туку за еден народ да владее над сите, но не рускиот народ, туку ев рејскиот, како што вели Талмудот: „еврејскиот народ е Месија во вистинска смисла на зборот“. Тоа се гледа и во Француската револуција, кога евреите со помош на мито, личното влијание и насилство добија слобода за својот народ, и веднаш ги злоупотребија новостекнатите привилегии, така да, во 1806 година, по враќањето од Аустерлиц, Наполеон беше принуден да го свика специјалното заседание на Синедрионот за да им постави директно прашање: дали сте лојални на француската држава и на нејзините закони? Доби одговор кој што го сакаше, но евреите продолжија да ја злоупотребуваат својата слобода за да господарат над останатите, така да тој беше принуден да укине некои од нивните привилегии.

Во секој случај, кога демократските револуции во Европа во деветнаесетиот век, речиси секаде доведоа до еманципација на евреите, рабините, плашејќи се од губење на еврејскиот идентитет помеѓу неевреите, го создадоа Сионистичкото движење за да го обноват еврејското гето во Палестина. Така за еврејската револуција демократијата претставуваше само сретство за постигнување на диктатура на еврејскиот „пролетеријат“, а во конечен исход – антихристот. Како шшто се истакнува во познатите „Протоколи на Сионските мудреци“: „Од либерализмот се родени уставните држави и тие го зазедоа местото на самодржавноста која што беше спасоносна за гоите (неверниците). Уставот, како што добро знаете, е ништо друго освен школо за скандали, кавги, расправии, раздори, безплодна агитација и партијско тежнеење, школо за се што ќе го деперсонализира делувањето на државата… Со таквите мерки ние ќе добиеме можност за укинување, малку по малку, чекор по чекор, она што во почетокот, кога ги добивме нашите права, бевме принудени да внесеме во државните устави, за да преминеме на неприметно отстранување на секој устав кога ќе дојде време за сите влади да ги преобликуваме во наше самовластие…“.

„Деперсонализирани“ држави секогаш се слаби држави. Доколку народот неможе потполно да ја изрази својата победа доколку не ја фокусира на обожување на водачот, тогаш соборувањето на персонализирана автократија од страна на деперсонализирана демократија неможе да го сопре тоа, туку мора да оди до својата крајна консеквенца – сатанократија, зацарување на личноста на антихристот. И навистина, во ова модерно врме ние сме сведоци на се побрзиот пад од автократија во демократија, од демократија во сатанократија. Демократијата не може да биде ништо повеќе од преодна фаза, затоа што, управувањето на народот од страна на народот е логичка противречност. Бидејќи „управување“ значи наметнување на една волја на волјата на народот, додека волјата на народот, барем во неговата падната состојба, секогаш е разновидна. Еве зошто великите светители на деветнаесетиот и раниот дваесети век, инсистираа на неопходноста – религиозната неопходност – од верност кон царот. Така, свети Серафим Саровски вели дека после Православието, верноста кон царот „е наша прва руска должност и главен темел на вистинската христијанска побожност“. И свети Јован Кронштатски вели: „Самодржавието е главен услов за благосостојба во Русија. Ако го нема самодржавието, нема да постои ни Русија, власта ќе ја преземат евреите кои многу не мразат…“. А митрополит Макариј, апостол на Алтај, вели: „Ако не ја сакате својата руска власт, ќе ја имате власта на странците врз вас“.

Владимир Мос 

Превод: СВЕТА РЕВНОСТ.

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *