Екуменизам – еклисиолошка ерес (5)

atinagora

ЕКУМЕНИЗМОТ НА ПАТРИЈАРХОТ АТИНАГОРА -“ВРЕМЕТО НА ДОГМИТЕ ПРОЈДЕ”

Патријархот Атинагора е познат по своите проекуменистички ставови уште од периодот кога е избран за митрополит на Крф (1922) и архиепископ на Америка (1947)г. Веднаш по преземањето на должностите во Цариград (1949г.) тој го праќа американскиот архиепископ Јаков да му пренесе на папата Јован Павле XXIII усен панигиричен поздрав нарекувајки го “втор Претеча”!? (“Ваша Светост, мојот Патријарх ме овласти да ви кажам дека шестиот стих од првата глава на Евангелието по Јован e напишано за Вас и дека тој верува дека Вие сте тој човек испратен од Бога и чие име е Јован, и дека седмиот стих од истата глава се однесува на вашата мисија. Како што “тој дојде за сведоштво, да сведочи за Светлината, та сите да поверуваат преку него”, на истиот начин за истата задача Вие сте избран. Вие самите не сте Светлина, но издигнати сте на римскиот Трон за да “сведочите за светлината”(Јн.1,6-8)” Од поздравната беседа). Со неговото доаѓање на цариградскиот престол, екуменизмот на широка врата влегол во Православната Црква. Во својата екуменистичка теологија за “единството на црквите” патријархот Атинагора поаѓа од фактот дека меѓу христијанските вероисповеди не постои суштинска разлика (Ние не гледаме никаква препрека на патот на соединувањето на Римската и Источната Црква. Не гледаме никаква препрека од најпроста причина што такви препреки не постојат.(Orqo,doxoj tu,poj). Сите тие ја сочинуваат едната единствена Католичка и Апостолска Црква, макар што меѓу нив дошло до извесно отуѓување по разликите во учењето. Основната задача која се поставува пред христијаните на нашиот век е да се развива свеста за тоа дека сите се браќа во Христа, на едната и вистинита Црква Христова (“Ние православните и католиците сме браќа. Петар и Андреј биле браќа, само што едниот во Рим другиот во Грција. Тоа треба да бидеме и ние: Католиците и Православните, сотрудници и браќа. Дверите не чекаат отворени, само треба да влеземе.”(Kaqolikh, 24.1.62). Досегашните обиди за остварување на единството преку богословски расправи не довеле до резултат бидејки догматските разлики се испречувале на патот на остварување на заедништвото, затоа патријархот Атинагора сметајки дека сега дошло ново време, време на “Светиот Дух” верува дека единствениот пат кон единството е “дијалогот на љубовта” (“Современиот дијалог на љубовта” кој се извршува во форма на гол сентиментализам во суштина е маловерен отказ од спасоносната “светиња на Духот и верата во Вистината”. Суштината на љубовта е Вистината, и љубовта живее вистинувајки… Во Христа се живее “вистинувајки во љубов. Еретичко хуманистичкото дејствување и раздвојување на Љубовта и Вистината само е знак на недостиг на богочовечка вера и изгубена духовна богочовечка рамнотежа и здравоумие. Во секој случај тоа никогаш не е патот на Светите Отци – Авва Јустин) преку кој самиот Свет Дух ке пројави единство на едната и неподелена Црква Христова. За да се води дијалогот на љубовта, потребно е пред се, едноставно да се “остави минатото, теолошките проблеми кои не разделуваат” и да се потрудиме “секогаш да бидеме соединети во Христовата љубов”. Како што и самиот во својата “вдахновена” беседа вели: “Дојде време љубовта да ги закопа мртвите зборови, да ја закопа вековната омраза, да ја ослободи заробената вистина и затворената реалност” . “Христијанството, според зборовите на овој патријарх модернист, денес има потреба за една нова теологија на помирување.” (“Ги повикувам сите да ги оставиме полемичките тонови и спротивставувања во теологијата и да ја формираме во духот на проучување и барање на вистината во љубов и трпение. Христијанството денес има потреба за една теологија на помирувањето”(Од беседата на белградскиот богословски факултет,Eqnoj 13.10.67) Очигледно е потребно да се направи целосна ревизија на православното учење, посебно на неговата еклисиологија. Вековното учење и длабокото убедување на илјадници свети маченици и исповедници на православната вера дека Православната Црква е единствена вистинска Црква Христова и дека само во неа е возможно спасението се јавува како анахронизам на минатото, за екуменистите толку обременета со агресивност и нетолеранција. Држејки се до духот на бранш-теоријата потребно е сите цркви заедно “повторно да формираат” една Света Католичка и Апостолска Црква (На патот кон единството не треба една Црква да се движи кон друга, туку сите заедно повторно да формираме една Света Католичка и апостолска Црква, која ке постои на Исток и Запад, како што живеевме до 1054 година и покрај тогашните постоечки разлики. (Од божикното послание 1967), повторно да го најдат Христа (При средбата со Папата во Ерусалим патријархот изјавил: “Ова не е средба само помеѓу двајца луѓе со одговорност. Таа има голема цел, повторно да го најдеме Христа (na, paneurw,men to,n Cristo,n) кој е само меѓу соединетите не меѓу раздвоените.” (Од книгата Eirhnopoi, str 135) . Но на кој начин? “Ние како средство на соединување ја предлагаме Светата Чаша…” вели во една беседа патријархот Атинагора. Токму communio inter sacris (“Intercommunio општење со еретиците во Светите Тајни особено во Светата Евхаристија, тоа е најбезочно предавство на Господа Христа, предавство јудинско и притоа предавство ва целата Црква Христова… – Ава Јустин) е основната цел на “диалогот на љубовта”(“Овој дијалог го водиме со основна намера да стигнеме на истата цел, кој е заедничката чаша што ја имавме илјада години до 1054г. И тогаш имавме разлики, бидејки и тогаш имавме теолози… а имавме Светотаинско општење”(од беседата во Лондон 13.11.67). Значи треба да се создаде унија на база на догматскиот минимализам, а сите разлики едноставно треба да се остават како локални богословски преданија кои не се задолжителни за другите.
За да се создаде поволна клима за напредување во оваа насока било неопходно да се укине анатемата од 1054 г. Тоа свечено е сторено на 07.12.1965 г. Со едноставен потег на перото е избришана анатемата против папизмот и Римската “црква”, и е прогласена за “Сестринска Црква” (Ниедна Помесна Православна Црква официјално не протестирала пред овој неканонски и антиправославен акт. Протести, додуша упатиле само поединци и претставници на Руската Задгранична Црква и старокалендарците. Бидејки се работи за еден неканонски и противпреданиски акт со право може да се заклучи дека тој суштински не го обврзува ниту на еден православен да го прифати). После тоа во обраќањата на Цариградскиот Патријарх и неговите митрополити кон Папата не се забележува никакво воздржание. Се користат изрази и титули вообичаени за односите помеѓу две сестрински Православни Цркви (Еден од многуте примери е поздравот на патријархот Атинагора на папата Павле VI за време на посетата во Рим 1967г. “Чувствуваме особена радост што доаѓаме во Рим кај доблесниот архиереј, носителот на апостолската благодат и наследникот на плејадата свети и мудри мажи, кој во честта и потеклото завзема прв престол во заедницата на христијанската Црква на целата Вселена…” (Kaqolikh, 7.12.67.) . Се оди дотаму што името на Папата се внесува во диптисите на Цариградската Црква што е еден од основните показатели за признание на православноста на оние кои исповедаат ереси осудени од Светите Отци и Светите Собори (“Наоѓајки се покрај Вашата почитувана Светост секогаш во духот и срцето, посебно се сеќаваме на Вас и Вашат најсвета Римокатоличка Црква во молитвите, на Светата Литургија во свечениот патријаршиски храм” (Kaqolikh 4.11.69).
Идејата за обединување на сите христијани, па и на нехристијанските конфесии, во својата суштина очигледно е само прв чекор кон сеопшто обединување на целото човештво, што е една од главните задачи кои пред себе ги гледа патријархот Атинагора и папата Павле VI (“Да се надеваме дека набргу ке се оствари сонот на христијаните од сите времиња за обединување на Црквата… Овој дијалог ке доведе до единство на христијанските Цркви што ке биде прв чекор кон обединувањето во светски размери” (Kaqolikh, 18.8.63) “Се наоѓаме во време во кое Папата римски оди пред сите нас. Љубениот мој брат Павле II – го нарекувам Втори а не шести затоа што требало да се роди веднаш по апостолот Павле со своите дела покажал толку далековидост и смелост, затоа го вбројувам меѓу најголемите папи низ историјата” (Kaqolikh, 24.5.67). Обединувањето на христијанскиот свет е само прва фаза во општиот план. Погледот на патријархот Атинагора на нехристијанските вери целосно е неприфатлив за еден православен епископ. Тој во целост го изразува еретичкото разбирање за Бога и верата (“Грешиме и се лажеме ако мислиме дека православната вера се симнала од небото, дека другите конфесии немаат вредност. Триста милиони луѓе го избрале исламот за да дојдат до својот „Бог“, а други стотина милиони се протестанти, католици, будисти. Целта на секој човек е да го збогати човекот” (Orqo,doxoj tu,poj dec. 1968), и на исто рамниште ги става православната вера со разни незнабожечки и еретички учења. Сликата за патријархот Атинагора се комплетира со неговата нескриена ревност за модернизација и реформација на Православната Црква, на нејзините црковни обичаи и правила на живот. Всушност, следејки ги неговите изјави во однос на тие прашања забележуваме целосно отсуство за разбирање на светоотечкото предание и неговото значење за зачувување на духовниот идентитет на Православната Црква. Во секој случај како и во сите претходно наведени примери, се работи за неканонско и еретичко однесување. Многу од тие изјави предизвикале бурни реакции (Како пример издвојуваме неколку делови од интервјуто на патријархот Атинагора за весникот Eqnoj од 20.3.1970. Овие скандалозни изјави како последица предизвикале четири митрополити на Грчката Црква на чело со Августин Флорински, да го прекинат спомнувањето на патријархот:„Денес мантијата не означува повеке ништо…. Мантијата не го прави свештеникот, свештеникот мора да се покаже себе си без мантија. Во тоа е работата. Сигурно, треба да бидеме реалисти, и пред се да не се плашиме од вистината. Често пати велиме дека ова или она е традиција и дека треба да остане. Грешка голема грешка. Колку само обичаи во Црквата не се автентични, не се древни, и поради тоа се бориме да се ослободиме од тоа… Сосема се сложувам за брак на клириците и по ракополагањето. Ракоположувањето не е препрека на бракот… Не оптужуваат дека не држиме добар курс. Би се израдувал многу ако ни предложат свое решение како обид за соединување на Црквите… Ние како средство за соединување ја предлагаме Светата Чаша. Имавме заедничка Чаша и кога бевме одделени од Западот до 1050. дојде расколот и престанавме. Дојде до анатема меѓу двете Цркви, Западната и Константинополската, што е препреката?.. Имаме многу разлики, велат. Кои? Филиоквето? Па тој постои уште од седмиот век, а Црквите не се разделиле. Приматот на непогрешливост? Што нас тоа не засега? Нека секоја Црква си ги задржи своите обичаи. Меѓу другото, сите самите себе си се сметаме за непогрешливи. Во својата работа, во мислите, во се. Те прашува ли твојата жена колку сол да стави во јадењето? Секако дека не. Таа си ја има својата непогрешливост. Нека си ја има и папата ако си сака така. Ние тоа не го бараме. Теолошкиот дијалог нема да донесе резултати. Не сме подготвени и ке ни требаат векови. Само еден дијалог е возможен – дијалогот на љубовта“).
Ова се само некои од најрадикалните изјави кои ги изрекол Патријархот Атинагора и кои го одразуваат новиот дух на размислување на Вселенската Патријаршија. Многу може да се зборува за неговите екуменистички средби со папистите во Цариград и Рим, заедничките молитви со Папата во Ерусалим, фамозното “повлекување на анатемата” од 07.12.1965 г. молитвените средби со ерменските монофизити и англиканците, посетата во Рим во октомври 1967 г. кога сослужувал со папата Павле VI, заедно со него го благословувал насобраниот народ пропратен од френетични аплаузи и блицови на фотоапаратите.

Продолжува…

Екуменизам – еклисиолошка ерес (4)

Екуменизам – еклисиолошка ерес (3)

Екуменизам – еклисиолошка ерес (2)

Екуменизам – еклисиолошка ерес (1)

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *