Екуменизам – еклисиолошка ерес (3)

download (1)СЕРГИЈАНСТВОТО ВО РУСКАТА ЦРКВА

Во меѓувреме познато ни е каква ситуација ја снајде Русија и нејзиниот верен народ. По болшевичката револуција во 1917 г. која била организирана од ционистичко-масонските организации, комунистите активно работеа на уништување на Руската Православна Црква која беше духовна совест на целиот руски народ и чувар на нејзиното свештено историско предание. Се дошло до решение дека најлесно е Црквата да се уништи одвнатре. Така настанало движењето “Жива Црква” кое со помош на безбожните власти требало да го соборат патријархот Тихон и да ја реформира Црквата на чисто протестантски начин претварајки ја во ефикасно орудие на безбожниот систем. До првата апостасија доаѓа во март 1927 г. кога митрополитот Сергиј Страгородски по неколку месеци поминати во болшевички затвор, е пуштен на слобода, за набрзо потоа на 24 јули истата таа година да издаде “Декларација” со која Руската Црква официјално го поздравува безбожничкиот режим.

“Декларацијата” отворено го поздравува Советскиот Сојуз како своја нова татковина и изјавува дека сите радости и достигнувања на Советскиот Сојуз се и радости и достигнувања на Црквата, и дека сите нејзини грижи, се и грижи на Руската Црква. Митрополитот Сергеј на тој начин својата црковна организација ја сторил продолжен пропаганден орган на комунистичката држава. Во тоа време, таа иста власт, спроведувала крвав прогон на Руската Црква, кој бил пострашен од прогонот на христијаните во времето на старото Римско царство. Голем број на свештеници, монаси и верници биле измачувани и убивани, биле затварани или уништувани илјадници цркви и манастири. Подлегнувајки му на притисокот, Митрополитот Сергеј отворено пред светот демантирал дека во Русија постојат прогонства поради верски убедувања. Сите оние иерарси и други христијани кои одбивале да учествуваат во неговата апостасија ги нарекувал “политички криминалци”, а советската власт ги апсела и ги испраќала во сибирските логори на смртта. Оние кои го бранеле, говореле дека тој на таков начин ја спасува Црквата да не биде целосно уништена. “Сергијанизмот” практично станал синоним за предавство на верноста кон Христа, заради зачувување на надворешната црковна организација, на нејзината овоземна благосостојба и лажен мир. Верниците биле принудени да покажат послушност на официјалните водачи на Црквата кои ја следеле оваа политика, што често била спроведувана со посредство на самите државни власти. Кога оваа структура конечно победила, митрополитот Сергеј го завзел местото на Патријархот и целата опозиција била замолчана, “сергијанизмот” станал официјална политика на Руската Црква која го обликувала нејзиниот духовен и црковен живот во наредните неколку децении. Во периодот од 1969-70г. “сергијанизмот” е извезен на Запад со формирањето на таканаречената “Американска Митрополија” која од Москва добила признание како на автокефална Црква под московско спонзорство. Во тоа посебна заслуга имал митрополитот Никодим Ленинградски, познат екуменист и латинофил (кој својот живот го завршил со срцев удар за време на аудиенцијата кај Папата). Иерарсите на “Митрополијата” не само што го поддржувале црковниот курс на Москва, туку често биле и апологети на рускиот политички режим. Еден епископ на таа Црква по посета на Русија, наместо да ги посведочи страшните прогонства на православните христијани и страдањата на многубројните новомаченици и исповедници во Сибир, ладно изјавил дека луѓето во Советскиот Сојуз се “среќни и добро облечени, а ако некој се жали од властта, па тоа го има и во Америка, зарем не?” Денеска Американската Православна Црква (ОЦА), која настанала од Митрополијата, е позната по својот краен либерализам и мошне интензивна екуменистичка активност. По болшевичката револуција руската емиграција формирала своја посебна црковна организација под името Руска Православна Црква Задгранична, која ја повел митрополитот Антониј Храповицки. На неа лежела огромна задача, слободно, без идеолошки притисоци, секаде во разни краишта на светот каде што има руска дијаспора, да сведочи за вистината на Православната Црква и вистината за страдањето на Руската Црква и да ги продолжи богатите духовни и интелектуални традиции од времето пред доаѓањето на комунизмот. За тоа време реформите на сергијанистите, ги отфрлиле многу епископи и верници во земјата, меѓу нив и митрополитот Јосиф Петроградски и Кирил Казански. Тоа движење со време прераснало во “Катакмбна Руска Црква” (за чие создавање првично дал благослов и патријархот Тихон), кое се до денешен ден живее целосно покриен со плаштот на тајната. Во последниве години се повеке се дознава за таа маченичка Црква која сеуште не е во канонско општење со официјалната Московска Патријаршија.

Советската власт, значи, настојувала да ја уништи Црквата преку нејзините духовни водачи кои биле апологети на советскиот режим надвор од Русија, и го проповедале т.н “комунистичко христијанство” кое идеолошки го подготвувало патот за триумф на комунизмот, не на само како универзален политички режим, туку и како идеолошка и псевдорелигиозна тиранија. За да го разбереме ова, потребно е да сфатиме што е комунизам. Тоа не е само еден налудничав политички режим, туку идеолошко-религиозен систем чија цел е да ги исфрли и искорени сите останати системи, посебно Христијанството. Комунизмот всушност е една многу моќна ерес, чија основна подлога е хилијазмот или миленаризмот – историјата ќе ја достигне својата колуминација во недефинирана состојба на земното блаженство, како усовршено човештво кое живее во совршен мир и хармонија. Ова Евангелие, станало официјално Свето Писмо на многу московски владици кои почнале да организираат разни екумени, антивоени, мировни, еколошки и меѓурелигиозни собори во велелепните сали на Сталиновите соц-реалистични палати, со сестран патронат на државата. Црквата со овој став им давала совршено алиби на злосторничките и антихристијански активности на болшевиците. За тоа време вистинската Руска Црква, верниот народ на Руската земја со неколку епископи и свештеници, со бројни исповедници и маченици од Соловки до далечниот Сибир трпеле невидени страдања и прогони. За тоа никој од московските владици не говорел. Тоа било табу тема. Пред светот можела единствено да оди “вистината” дека во Русија нема верски прогонства, а оние кои се во логорите се политички затвореници. Расколот значи, кој настанал во Русија со доаѓањето на болшевиците на власт, не е само политички раскол меѓу црвените и белите владици како што тоа вообичаено се тврди, туку отворен судир помеѓу “Царството од овој свет” и “Небесното царство Христово”, судир помеѓу две сфаќања за вистинската задача на Црквата на земјата. Од една страна го имаме “сергијанистичкиот” метод за зачувување на надворешната црковна организација, за сметка на предавството на духот на Црквата Христова, и маченичкиот пат на кој Црквата однадвор страда, но од внатре јакне и духовно се регенерира. Секако, тоа не значи дека нема благодат во Црквата која ја воделе “сергијанците” и кои денес ја водат нејзините наследници, меѓу кои се и оние што отворено работеле на штета на Црквата по диктат на властта, а тоа не го признаваат. Никако. Тоа и понатаму е Црквата Христова, која дава свои светители, подвижници и исповедници, но која длабоко настрадала и претрпела поради безбожните постапки на своите псевдо пастири. Црквата никогаш не може да се поистовети со хиерархијата и со јурисдикцијата. Дури и ако мнозинството хиерархија отпадне од Богочовечкиот пат Христов, Црквата и понатаму живее, но страда како стадо во кое владеат лажни пастири. Границите на јурисдикцијата значи, не можат да ја ограничуваат Божјата благодат. Колку е крајно неправедно да се осуди мноштвото свештеници и верници кои останале верни на своите архиепископи и покрај нивниот отворен екуменизам и соработка со комунистичката партија, толку е уште понеправедно да се осудат и оние кои од нив се одвоиле за да успеат да ја сочуват својата вера и предание, но притоа не престанувајки да се молат и да страдат со нив, своите паднати браќа.

Московската Патријаршија, интересно, во почетокот покажувала извесни знаци на претпазливост во однос на екуменизмот. За тоа сведочи и соборот на епископи на помесните цркви одржан во Москва од 8-18. 07. 1948г. по повод 500 годишнината од прогласувањето на афтокефалноста на Руската Православна Црква. На тој собор претставниците на Александријската, Антиохијската, Руската, Српската, Романската, Грузијската, Бугарската, Полската, Чехословачката и Албанската Црква го отфрлиле учеството во светското екуменистичко движење и ССЦ, кој е формиран токму во тој период. Меѓутоа набргу потоа, по притисокот на комунистичките власти во одредени земји од една страна, и Вселенската Патријаршија од друга, сите овие Цркви набрзо потоа станаа членки на ССЦ. Москва во тоа особено се истакнувала, така што на 29 декември 1969г. објавила intercommunio со римокатолиците. Почнале екуменски средби, и молитвени сослужувања со еретиците. Во таа насока под притисок на советските власти е развиена активна соработка на сите религии на територија на СССР, кои морале да работат заедно во корист на “својата голема татковина”. Денеска, во пост комунистичката ера, кога официјалната Руска Црква ги има сите услови за слободно дејствување, сеуште е забележливо дека Москва избегнува решително да се ослободи од “сергијанското” минато, отворено да ја осуди ереста на екуменизмот, да ги признае и прослави илајднците новомаченици и да ги исправи одредените канонски и црковни неправилности кои се појавиле во време на советската тиранија. Тоа се во основа причините кои моментално го оневозможуваат обединувањето на целата Руска Црква во земјата и странство под една јурисдикција.

Продолжува…

 

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *