Екуменизам – еклисиолошка ерес (21)

1450008963_1ПАПИЗМОТ КАКО „СЕСТРИНСКА ЦРКВА“

Римокатоличката “црква”[1] денес само наизглед претставува една единствена верска институција, бидејки во нејзините рамки на видливите канонски устројства постојат многу различни ставови и длабока внатрешна поделеност за основните прашања на христијанската вера.  Бидејки се работи за една псевдо-црковна организација што не поседува внатрешна кохезија на Црква која е управувана и чувана од благодатта на Светиот Дух, римокатоличката “црква” е втемелена на цврстиот авторитет на власта на Римскиот Папа.  Во неа духот на православната соборност што го поседувала древната православна Римска Црква заменет е со духот на папизмот. Без силниот култ на папизмот, кој е основен камен темелник на таа организација, римокатолицизмот целосно би се  дезинтегрирал и би се распаднал на илјадници секти. Оттука, римокатолиците се подготвени да се откажат од се освен од папизмот кој воедно е и главен генератор на сите догматски и канонски аномалии на Рим. Денес римокатоличката “црква” се наоѓа во многу незавидна положба. Под постојан притисок на европскиот рационалистички и хуманистички дух, кој настанал под нејзина закрила и излегол од нејзина контрола, таа е присилена својот опстанок да го бара во константното прилагодување и сообразување со овој свет и век и своето eвангелие се повеќе да го хуманизира и да го модернизира обидувајки се така да го одржи привидот на континуитет и традиција, но уште повеќе, да го задржи чекорот со времето. Многу е наивно мислењето на мноштво православни христијани кои сонуваат за унија со Рим дека единството ќе се реализира кога римската “црква”  ќе реши да исправи некои свои грешки.  Притоа се заборава фактот дека „христијанскиот“ Запад веќе десет векови е одвоен од стеблото на Христовата Црква, дека во нивните исушени жили од сечените гранки веќе оддамна не циркулира животниот сок на божествената благодат. На нив само тука и таму останал по некој зелен лист, но благодатни плодови на вистинска светост нема. Затоа може да се зборува само за враќање на поединци или групи во прегратката на Мајката Црква, но никако за соединување на еден цел заболен организам со Православната Црква. Навистина, римокатоличката заедница само надворешно поседува изглед на Црква, а во суштина е заснована на сосема поинакви темели, дише со сосема поинаков дух и мисла од Православната Црква. Тоа се извесни константи кои практично се непроменливи бидејки низ вековите ја добиле вредноста на традицијата и на нив е изградена целата градба на папизмот. За еден римокатолик да стане вистински православен, потребно е во него да се роди еден цел нов свет, да пројде низ еден целосен процес на преумување.  Никако не е доволно само декларативно да го признае и да го прифати тоа што го учи Православната Црква, да го прочита Символот на верата без Филиоквето или да ги прифати другите православни учења. Тоа особено важи за папистичките  клирици и теолози кои  длабоко се инфицирани со еретичко умување. Денес во православниот свет не е ретка појавата на недоволно воправославени обратници од папизмот, особено оние што добиле свештен чин, и понатаму да размислуваат на стариот начин. За целата Православна Црква би било крајно погубно воспоставувањето на унија со Рим. Таа унија единствено би можела да биде формирана на некој компромис без покајание, на признавање на заедничка вина и одговорност. Тогаш вратите на Црквата Христова ширум би се отвориле за непречен прилив на духовни аномалии, новотарии и рационалистички теории кои го раскинуваат внатрешниот живот на римокатоличкиот свет.  Тоа би предизвикало силна реакција кај сите оние православни кои во обид да ги сочуваат континуитетот на традицијата и духот би биле присилени да се одделат од официјалната Црква доколку таа се соедини со Рим. Во таков случај ваквата унија не само што нема да донесе мир на Црквата, туку ќе донесе и нови расколи. Живиот и здрав организам на Православната Црква не може да прифати едно непокајано и заболено ткиво, бидејки ако се прикачи на неговата периферија повторно ќе отпадне заедно со оној дел на ткивото кое го заразило. Кога работите ќе се согледаат на овој начин, сонот за враќање на состојбата пред 1054 г. се сосема илузорни. Проблемот повеќе не е ниту во прашањето за Filioque-то, ниту во проблемот со паполатријата и власта во Црквата како ни во другите догматски разлики, туку во едниот дух на папизмот кој е во постојано  динамично прилагодување со духот на овој свет и век и кој повторно ги генерира сите други разлики. Тој дух нема ништо заедничко со благодатниот дух на Православната Црква. Во таа смисла активноста на Православната Црква треба да се гледа исклучиво во сведочењето на вистинското, светоотечко Православие со непоколебливо исповедање дека има една вистина под сонцето, Христос Господ и неговата Света Соборна и Апостолска Црква. Тогаш Православната Црква би станала прибежиште на сите христијани што се жедни за евангелската жива вода. За жал, со екуменистичкото движење оваа улога на Црквата целосно е изневерена. Во страв дека нејзиниот “тврд и непопустлив” став во денешното време на толеранција и хуманизам ќе се разбере како фанатичен и примитивен, православните ерарси и теолози  брзаат во духот на времето да развиваат лицемерен “дијалог на љубовта” со Рим и се поразбранувано да бараат (не)чесен компромис врз чија основа би прогласиле унија со “сестринската црква” во Рим.

Денес официјалниот курс на Ватикан е распнат помеѓу сосема противречни струи од десно и од лево. Традиционалистите кои го држат левото крило на сите можни начини настојуваат да ја спречат незадржливата модернизација која започнала со Вториот ватикански концил. (На таа позиција стои и контроверзниот кардинал Лефевр и неговите следбеници кои веќе со децении му пркосат на новиот курс на Рим). Од друга страна либералните кругови пробуваат со притисок на Ватикан да го озаконат укинувањето на целибатното свештенство, ракополагањето на жени, афирмацијата на правата на хомосексуалците, либералниот став кон масонеријата, поголема слобода и автономија од Рим, модернизацијата на култот и др.  Во тие кругови, првенствено на американскиот и азискиот континент, но и во Европа, веќе оддамна се оди во правец на се поголем синкретизам. Во латинска Америка се почести се појавите на воведување на извесни пагански култови во католичката богослужбена пракса. Во Индија се повеќе се пропагира некаков вид на хинду-католицизам, во многу контемплативни манастири се воведуваат методи на јога и на источна медитација. На полето на општествено-политичкиот живот се оди и на продирање на марксизмот и на други леви идеи со христијанството. Меѓу поборниците на такви движења познат е Пјер Тиалард Шарден, езуит и марксист кој има големо влијание и врз движењето “Нова ера”. Покрај него, на ова поле посебна активност покажале и некои други римокатолички монаси – интелектуалци: Томас Мертон, (творец на амалгамот на зен будизмот и христијанството), Аелред Грејм и Бид Грифитс, кој во еден свој текст пишува: “Никој не може да каже дека хиндусите, будистите или муслиманите во вистинска  смисла се “неверници”. Попрво би кажал дека во нив треба да ги препознаеме своите браќа во Христа.” Помеѓу останатите, овие тројца авангардни “монаси” направиле голем придонес за создавањето на “интерконфесионалното евангелие”, воведувајки поими како што се “космичка духовност”, “точката Омега”, “Хинду или Зен – католицизам”. Прашањето за ракополагањето на жените исто така е многу актуелно, бидејки, се почести се обвинувањата дека Рим е премногу традиционален и крут по тоа прашање, поради што се почесто е цел на напади од страна на феминистичките кругови. Познатиот дански теолог Едвард Шилебек ја истакнува потребата дека мора да се работи на подготовката на верниците утре да ги прифатат и жените свештеници.  Тој говори: “Исклучувањето на жените од свештенството е чисто културолошко прашање, кое повеќе нема никаква смисла.” Според него, за ракополагање на жените нема никакви теолошки пречки, единствено постои опасност од можни расколи од страна на традиционалистите.[2]  Инаку, меѓу католичките монахињи (моментално ги има околу милион) има се повеќе иницијативи официјално да им се дозволат на жените  повеќе права во црковната управа и во службите. Како прв чекор на Ватикан се очекува поставувањето на монахињите на поважните места во Куријата, бидејки моментално сега, од неколку стотина што работат во Ватикан, ниту една не е на некоја важна положба.[3] Прашањето за сексуалните (читај настрани) малцинства исто така станува актуелно. Во рочестерската надбискупија во Англија, во април 1994 год. е одржан тринеделен семинар за положбата на хомосексуалците во римокатоличката “црква”. Од црковната говорница верниците можеле да слушнат мошне авангардни “беседи” од бискупот Метју Кларк, големиот поборник на овој начин на живот и професорот по теологија Дарел Ланс, кој меѓу друогот изнел неверојатно тврдење дека  “најстарите обреди во римокатоличката “црква” всушност биле хомосексуални брачни ритуали.” Предавањата на семинарот биле зачинети со исповеди на верници поединци кои ги излагале своите забелешки по ова прашање.[4] Сегашниот папа, Јован Павле II,  се труди да балансира меѓу двата спротивставени табори. Додека непоколебливо го држи прашањето за целибатот и традиционалниот став кон абортусот, сепак, за да и угоди и на другата страна оди далеку во прифаќањето на  различните синкретистички идеи. Уште во 1983 г. кога е издадено новото Канонско Право исклучена е казната со екскомуникација за членовите на масонското движење. Папата на сите патувања активно учествува во различни пагански обреди. Така во август 1985 г. присуствувал на анимистички ритуали во “светата шума” покрај Лом и на паганските обреди во Тоговил. Пред муслиманите отворено говори дека христијаните и муслиманите имаат ист Бог, а за време на посетата во Индија во 1986 г. телевизиските камери го забележале деталот кога папата на челото го примил знакот “тилак” од една хиндуистичка свештеничка. Јован Павле II е прв римски папа кој ја посетил големата римска синагога и присуствувал на службата. Сите овие “испади” на папата често биле на нишан на традиционалистичките кругови и на печатот.[5]

На теолошко поле се повеќе се инсистира од страна на либералните теолози да го оспорат авторитетот на Евангелието. Тие настојуваат во “мистифицираниот” текст на Св. Писмо да го најдат “историскиот човек Исус” и да ги реконструираат неговите зборови од евангелскиот текст. Господ Христос во авангардната римокатоличка теолошка мисла се повеќе се претставува како млад  еврејски рабин – револуционер, социјален и верски реформатор. На теолошките училишта неговите чуда се почесто се толкуваат како нормални медицински феномени. Од сето ова очигледно е дека интелектуализмот, секуларизмот и духот на овој свет сериозно го нагризуваат целокупниот организам на римокатоличката “црква”.  За да се одржи целокупната институција по овие дезинтегрирачки сили,  Ватикан уште повеќе ја интензивира улогата на папскиот култ како суштински кохезивен елемент. За време на своите јавни аудинеции Папата се почесто ја истакнува својата улога на “Христов Намесник” како непогрешлив духовен водач  и носител на црковната власт. Нагласувањето на овие идеи пред се е од внатрешно значење за римокатоличката заедница бидејки само силниот авторитет на Папата е во состојба да ги дисциплинира бунтовните бискупи и теолози кои не размислуваат на ист начин како Рим. Во своите обраќања до верниците папата повеќе пати истакнувал дека Римскиот епископ е носител на посебна харизма која Господ ја дал на апостолот Петар што го оневозможува да греши по прашањата за верата и моралот и тоа не само кога зборува ex catedra (како што е утврдено со тн. догма за непогрешливост). Со други зборови Светиот Дух ексклузивно го чува папата од грешки и Црквата е непогрешлива со самото тоа што ја води непогрешлив пастир. Оттука Црквата за римокатолиците  не може да се замисли без улогата на папата која е дефинирана на Првиот Ватикански концил.[6]

Врз основа на сето тоа тешко е да се разбере каква смисла има понатамошниот православно-римокатолички дијалог кога се работи за вака фундаментални разлики, кои не се последица на културно историските разлики што некако би можеле да се совладаат со дијалог, туку напротив тие се со спротивни теолошки основи и разбирања на Црквата и на домостројот на спасението. Најмногу што може да стори Православната Црква за жртвите на папистичката ерес е непоколебливо и отворено да ја сведочи светоотечката вистина на спасението и да го зачува своето учење неосквернавено од духот на овој свет. Тогаш голем број на римокатолици, протестанти и други еретици во Православната Црква ќе го препознаат она што го барале во другите псевдо-цркви.

[1] За нас православните, Ватикан е безблагодатна организација, која никако не смее да се нарече црква. За жал, тоа е само уште една секта (заб. на мак. изд.).

[2] Според текстот во Ecumenical Press Service, 25 април 1994год.

 

[3] Од извештајот на агенцијата RNS, Ватикан, 30 мај 1994 г.

[4] Според пишувањето во весникот Wanderee, од 12 мај 1994г.

 

[5] Да видиме што пишива италјанскиот весник “Si Si No No” во своето издание од 27 октомври 1986г.: “Никогаш нашиот Господ не бил толку разгневен, никогаш неговите светињи не биле толку профанизирани и неговиот Викар толку понижен. Неговиот народ се соблазнува од неговото однесување во Асизија. Во црквата Св. Петар буидистички монаси се поклонувале на Далај Лама (кој за нив е реинкарнација на Буда). Во истата црква на главниот олтар е поставена статуа на Буда. Во црквата Св. Григориј американските индијанци на олтарската платформа го подготтвувале своето луле на мирот, таму биле повикувани цела низа на хиндуистички богови.” Жално е и да се помисли дека сите овие настани во православниот печат поминале речиси без никаква критика, а познато е дека на тие незаконски собири учествувале и наши православни делегати.

 

[6] Списанието Pro Ecclesia од 6 септември 1993 г. наведува некои од папините изјави кој ги дал објаснувајки ја улогата на Христов Намесник.

“Римскиот Епископ како Христов Намесник има највисока и универзална власт над целата Црква”(Lumen Gentium)”Спомнувајки го тоа, можеме да ја повториме дефиницијата на флорентинскиот собор од 1439 г,. кој утврдил: “Дефинираме дека… Римскиот првосвештеник е наследник на блажениот Петар, корифеј апостол и Христов Намесник (Викар), глава на целата Црква, татко и учител на сите христијани и дека на него преку блажениот Петар, нашиот Господ Исус Христос му оставил целосна власт за пастирство, владеење и управување со Црквата”… ” што се однесува до Првиот Ватиканум (1870), тој ја цитирал оваа флорентинска дефиниција, и наведувајки ги цитатите од Светото Писмо (Јн.1,42 Мт.16,16 Јн.21,51) го покажал значењето на оваа власт уште попрецизно. Римскиот Првосвештеник не ја поседува само улогата на надгледување и управување, туку ужива “целосна и врховна власт на јурисдикцијата, не само по прашањата од верата и моралот туку исто така и во нештата што се однесуваат на дисциплината и управувањето на Црквата расеана насекаде по светот.”… “Во таа смисла и Ватиканум II говори за римскиот Епископ како за “пастир на целата Црква која има полна, врховна и универзална власт”(Lumen Guntinum). Taa vlast e “авторитет на приматот над сите, било да се работи за пастири или за верници”… “Текстот на Светото Писмо покажува дека универзалната пасторска мисија на Римскиот Првосвештеник, Петров Наследник, подразбира доктринална мисија. Како универзален пастир, Папата има има мисија да прогласува отворено учење и да ја промовира вистинската вера во Христа во целата Црква. Тоа е интегралното значење на Петровата мисија.”… “Тоа е утврдено и на Лионскиот Собор од 1274 г. во врска со приматот на Римскиот епископ и полнотата на власта кога соборот дефинира дека “тој има задача да ја брани вистината на верата и дека негова одговорност е да ги разрешува сите спорови во областа на верата”.

Продолжува…

 

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *