Екуменизам – еклисиолошка ерес (17)

20pp_2006НОВИОТ ВСЕЛЕНСКИ ПАТРИЈАРХ ВАРТОЛОМЕЈ

Една слична средба се случила набрзо по повод една друга случка – устоличувањето на новиот цариградски патријарх Вартоломеј Архондонис, дотогашен митрополит халкидонски и најблизок соработник на дотогашниот патријарх Димитриј. Новиот патријарх духовно стасал во атмосферата на екуменистичките идеи, под закрила на митрополитот Мелитон (најблискиот советник на патријархот Атинагора) кој го замонашил и го ракоположил за ѓакон во 1961 г. Од 1963 -1968 година како стипендист на Цариградската Патријаршија испратен е на “Институтот за Источни Студии” во Рим (во рамките на ватиканскиот универзитет Gregorianum ), а потоа и на “Екуменскиот институт” во Бозе во Швајцарија. На Грегоријаниум докторирал во областа на црковното право на тема: “За кодификацијата на свештените канони и канонските одредби во Православната Црква”. Добар познавач е на грчкиот, турскиот, италијанскиот, латинскиот, англискиот и германскиот јазик. По враќањето од странство во 1968 г. работел како професор на Халки, а потоа следната година е ракоположен за презвитер и одликуван со чин архимандрит. Со доаѓањето на патријархот Димитриј на цариградскиот трон, архимандритот Вартоломеј го завзема местото шеф на Патријарховиот кабинет. За епископ филаделфијски е хиротонисан во 1973 г. а од 1974 г. завзема редовно место во патријаршискиот Синод.  Учествувал во основањето на “Друштвото за Источна Црква” на кое бил потпретседател, а од 1975 г. бил и член, бил и осумгодишен потпретседател на комисијата “Вера и поредок” при ССЦ. Како претставник на Вселенската Патријаршија учествувал во сите поголеми собири на ССЦ и тоа на Упсала 1968, Ванкувер 1983 и Канбера во 1991 год. На овој последен собор е избран за член на извршниот одбор како и на централниот одбор на ССЦ. Уште како ѓакон бил во православната делегација која учествувала во тргањето на анатемата во 1965 г. во Рим . Заедно со патријархот Димитриј учествувал во сите горенаведени екуменистички средби и заеднички молитви во Ватикан, Лондон, Вашингтон итн. Почесен член е на римокатоличката организација “PRO ORIENTE” со седиште во Виена.[1] Врз основа на оваа кратка биографија не е тешко да се заклучи дека не се работи само за поборник на екуменистичките идеи, туку и за еден од главните протагонисти  на екуменистичките активности во Цариград во последните неколку децении. Уште на 30 ноември 1969г. на патријаршиската литургија во Фанар во присуство на членови делегацијата на римскиот папа, предводена од кардиналот Јохан Виленбрандс, сегашниот Патријарх Вартоломеј како архимандрит одржал “вдахновена” беседа во која отворено ги изразува своите унијатски тежнеења, како расколот со Рим да е случај на недоразбирање, а не грубо извртување на верата на Светите Отци и светите Собори.[2] Интересно е дека кај екуменистите воопшто, се среќаваме со болежлива сентименталност кон еретиците која целосно го засенува трезвеното богословско размислување, додека наспроти во однос на сите противници на екуменизмот тие исти луѓе на “мирот и љубовта” отворено покажуваат крајна острина и непопустлива суровост. [3]

Многумина ќе се сетат на неговата посета на Рим 29. 06. 1989 г. во својство на предводник на делегацијата на Вселенската патријаршија. Во таа прилика во во својата поздравна беседа пред папата Јован Павле Втори, митрополитот Вартоломеј ги пофалил екуменистичките заложби на двајцата патријарси на Цариград и отворено ги нарекол догматските разлики што ги разделуваат Православната Црква од папизмот “ѕидови на срамот”[4] Екуменистичките активности на новиот Патријарх во текот на 1991 г. претходно ги спомнавме во текстот.

На 2 ноември 1991 г. во Фанар е одржано востоличувањето на патријархот Вартоломеј.[5] На овој свечен чин присуствувале претставниците на Помесните Православни Цркви, бројни митрополити на Цариградската Патријаршија, целата Свештена Општина на Света Гора на чело со Протатонот (иако  според светогорските правила му е забранет излез од Света Гора во времетраење од една година на неговиот мандат). Покрај нив биле присутни и тогашниот претседател на грчката влада г. Мицотакис со неколку министри, и многу уважени личности од цела Грција. Но на овој најсветол чин присуствувале и претставници на сите најголеми ереси. Во црквата св. Георгиј биле и претставници на Ватикан на чело со кардиналот Едвард Касиди (инаку личен пријател на новиот патријарх), архиепископот кентерберијски, претставници на ССЦ, “против-халкидонските православни” (читај монофизитите) и многу други. Во целата беседа на устоличувањето  Патријархот не ја исповедал отворено православната вера како единствена вистина, говорел повеке како патријарх на “Новото време” одошто во стилот на светите патријарси и исповедници на цариградскиот престол. Патријархот Вартоломеј говорел за потребата од дијалог[6] не само со христијанските конфесии туку и со нехристијанските вери.[7] Дури , Патријархот ветил дека ке го продолжи патот на своите претходници Атинагора и Димитриј. Папистите ги нарекол “Црква на нашите браќа од Запад” и повикал да се искористат сите средства за да се овозможи соединувањето[8] на двете Цркви. Посебно го нагласил контактот со ССЦ бидејки неговата цел е “да ја обнови и сочува неговата првобитна задача која е постигање на христијанското единство”.[9] На устоличувањето било прочитано и поздравно писмо до римскиот Папа составено во духот на теологијата на “Сестринските Цркви”. Потоа, новоустоличениот патријарх и кардиналот Кесиди заедно ги благословиле сите присутни. Навистина е тешко да се најде било какво канонско, теолошко и еклисиолошко толкување на една ваква постапка. Покрај задолжителниот “целив на мирот”, заедничкото благословување на папистичките и православни клирици се чини станува задолжителна точка на секоја екуменистичка (траги)комедија.

Според првиот канон на првиот Вселенски Собор, секој епископ е должен да ја анатемиса ереста. Сегашниот Цариградски Патријарх како и неговите двајца претходници до денешен ден немаат отворено изјавено дека секоја вероисповед надвор од Православната Црква е ерес, туку напротив претставниците на тие ереси упорно ги нарекува “браќа во Христа”. И не само тоа, туку во своите ставови дава премолчна согласност во неправилното исповедање на христијанската вера. Набргу по устоличувањето, на 30 ноември истата 1991 г. Вселенската патријаршија ја прославила својата слава на Светиот апостол Андреј првоповикан слично како и претходните години со гости, претставници на “Светата Столица”. Речиси станало правило секое устоличување на Патријарх и секоја слава на храмот на Патријаршијата задолжително да помине со молитвено сослужување на неправославните еретици кои заедно со православните го извикуваат многулетието. Тука се и другите случаи со кои се потврдува длабоката приврзаност на Цариград кон “теологијата на Сестринските Цркви”.[10]

[1] Оваа папска фондација е основана во Виена 1964г. со цел афирмација на односите со православните Цркви. Нејзините цели и сретства се од изразено прозелитски карактер. Таа организира разновидни предавања, симпозиуми и други видови на контакти со православните. Нејзин долгогодишен претседател бил (сега во пензија) виенскиот кардинал Кених. (Тој ист кардинал минувајки по патиштата на Св. апостол Павел во 1984г. ја посетил и Грција и тајно влегол во Света Гора придружен од еден цариградски митрополит, за во манастирот Симонопетра да присуствува на св. Литургија, стоејки на свечениот трон, и на крајот на службата добил нафора. Потоа со монасите поделил заедничка трпеза. Кога вестта се раширила меѓу светогорците дошло до бурни реакции.)

 

[2] “Соединувањето (на Црквите) нема да биде дело на нас самите, и оттука не треба да се повлечеме пред тешкотиите. Соединувањето ќе биде дар Христов што е негова молитва (сите да бидат едно).. Но, првоповиканиот ученик, Најсветата Црква на Константинопол и денес верува дека Учителот може да стори чудо и да засити милиони свои гладни чеда. И со нетрпение го очекува тоа чудо. Заедно со првоповиканите верува во можноста од чудо и тоа го очекува во молитва и надеж и неговиот брат Корифеј, Најсветата Црква на Стариот Рим. Затоа и двете Цркви делуваат заедно и се даваат една на друга, и учат една на друга и се молат една со друга и една за друга за да го забрзат тоа чудо кое ке го оствари заедничкиот Учител и Господ наш Христос, чудото на “единството на сите”. Затоа денес во овој свечен патријаршиски храм се молиме заедно Римокатолици и Православни. Вие кои дојдовте денес и ги наполнивте мрежите на Андреј, зарем не го очекувате оваа чудо? Не само вие, туку и илјадници поклоници кои секој ден од различни краишта доаѓаат во величествениот храм на Свети Петар во Рим, и го сонуваат тоа чудо и се молат за него. Го чекаат Господа да дојде брзо и да ги насити со своето едно и неразделно свое тело “кое секогаш се прекршува а никогаш не се разделува, секогаш се јаде, а никогаш не завршува, туку ги осветува оние кои со него се причестуваат”..”од книгата на фрањевецот Грегориј Гароа “На патот кон единството”

 

[3] Тоа најдобро ни ги покажува некои од скорешните случувања, како што се прогоните на монасите од Свето-Илинскиот Скит на Света Гора (монаси на РПЦЗ), соборот против патријархот Диодор и соборување на ерусалимскиот епископ, однесувањето на патријаршиската егзархија на Света Гора во почетокот на 1994г.

 

[4] Epi,skeyij, 15.7.1989.г.

 

[5] katoliki од 21.01.1992г. носи поширок извештај за ова случување. Авторот изразува воодушевување што на таа свеченост е пројавена “екуменистичноста на христијанството, и вон границите на догмата: православни, протестанти, римокатолици” Еден римокатолички клирик кој бил присутен на устоличувањето вака во занес го опишува тој момент: “Аксиос, аксиос, аксиос, сите викавме во еден глас: луѓе, жени, големи и мали, свештеници и монаси, православни и неправославни, сите ја изразуваме својата љубов и почит. Аксиос, аксиос, аксиос!”

 

[6] “Продолжуваме да мислиме дека дијалогот е најдобро средство, особено во наше време, заради надминување на разликите, посебно меѓу браќата кои веруваат во едниот Господ и Спасител”Eqnoj

4.11.1991)

 

[7] “Нема да пропуштиме да развиваме добри односи со најголемите нехристијански религии”

 

[8] Колку е ова спротивно на светоотечкиот став на ава Јустин кој вели: “..папистичко-протестантскиот екуменизам со својата псевдоцрква и со своето псевдохристијанство нема излез од својата смрт и маки без сесрдно покајание пред Богочовекот Господ Христос и Неговата Православна Црква.. Без покајание и стапување во Вистинската Црква Христова неприродно и безсмислено е да се зборува за некакво обединување на “црквите” за дијалог на љубовта и intercommunio..”(горе цитат)

 

[9] Еве некои делови од беседата: “Бакнеж на мирот и љубовта упатуваме на сите поглавари на Ерменската, Коптската, Етиопската и Сиријската Црква во Дамаск и Малабар со кои блискоста во верата не поттикнува денес за активно барање за што побрзо заедничко исповедање и израз (на верата) во заедничката чаша… Од овој свештен перивој ги поздравувам исто така и Неговата Светост Папата на стариот Рим Јован Павле II со кого се наоѓаме во заедница на љубовта. И го уверуваме дека наша најсериозна грижа ќе биде остварување на свештената визијана нашите блаженоупокоени претходници Атинагора и Димитриј, за на земјата да се оствари волјата господова за Неговата Света Црква и повторното соединување на сите кои во Него веруваат по пат на дијалогот на вистината. Можеме да сториме се што е до нас во тој правец, во страв Божји и искреност… се надеваме дека и нашиот брат на западот ке ги употреби сите свои сили за заедно со нас да ја оствари оваа свештена и света цел.. Почитуваниот Првоерарх на англиканската црква и целата англиканска заедница, архиепископот кантерберијски, господинот Џорџ со длабока почит го целиваме во Господа изразувајки го нашето расположение да продолжиме во доверба со долгата традиција на нашите братски врски со Англиканската црква и да го поттикнеме нашиот богословски дијалог додека не го достигнеме единството на верата. “По овие изјави следуваат поздрави до старокалендарците, лутераните, методистите, на реформаторската “црква” и на сите христијани кои веруваат и проповедаат според Светото Писмо, за Христа распнатиот.. “Патријархот потоа упатува поздрав на Светскиот Сојуз на Црквите која има голема улога “во барањето и изградбата на христијанското единство, но и на христијанскотото сведоштво и однос пред денешните проблеми на човештвото”. Неговата Светост ја завршува својата беседа со цитатот од првото послание на Коринтјаните: “тешко на мене ако не го проповедам Евангелието(1Кор. 9,16).

Поставуваме прашање на што ке личела нашата Црква, ако апостолите го проповедаа Евангелието на богословски дијалог со политеизмот, со ересите, наместо со мачеништво и исповедништво. Целата историја на Вселенските Собори не го познава терминот “дијалог” (барем не во онаа смисла во која го разбираат денешните екуменисти, вон вистинската вера) За светите Отци постоело едно покајание и исповедање на верата meta,noia kai. omologei,a. Дали свети Атанасиј водел “дијалог на љубовта” со Ариј, или можеби му ги честитал велигденските празници, дали тоа го правел св. Кирил Александриски со Несториј, или св. Флавијан со Диоскор. Денешните екуменисти сигурно би го сметале св. Николај како милитантен фанатик кога на некој собор на некој кардинал би му удрил шлаканица.

 

[10] Тнр. “теологија на сестринските Цркви” постепено се повеке се развива. Таа се уобличува во заедничката работа на “Меѓународната мешана теолошка комисија за дијалог меѓу Православната и Римокатоличката Црква” чии последни важни средби биле одржани во Фрајзинг од 06 до 15. 06.1990 год. Аричи (10-15.6.1991.г.) и Балмонд (јуни 1993 г.) Во Арчи православните ја потпишале следната скандалозна изјава: “Обострано изјавуваме дека се што Христос поверил на својата Црква.. не може да се смета како апсолутно право на една од нашите Цркви... Во таа перспектива католичката и Православната Црква една со друга се признаваат како сестрински Цркви. Состојбата во која секоја Црква се смета себеси за една ризница на спасението можеме да ја надминеме ако стекнеме цврсто уверување дека двете Цркви се сестрински Цркви.” (види Episkeyij 464&1.7.1991г.)

Продолжува…

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *