Екуменизам – еклисиолошка ерес (14)

СИНКРЕТИСТИЧКА ТУРЛИТАВА – КАНБЕРА 1991

ecumenismОд 7-20 февруари 1991 г. во Канбера, Австралија, е одржана 7-та Генерална конференција на ССЦ. На неа покрај бројните претставници на протестантските секти учествувале и претставници на сите Помесни Православни Цркви (освен Ерусалимската Патријаршија која отстапила од ССЦ) како и претставници на Ватикан на чело со кардиналот Едвард Касидиј. За разлика од последниот голем собир на ССЦ во Ванкувер 1983 г. на овој собир учествувале и многубројни претставници на нехристијанските вери. Се на се, тоа бил собир на сите белосветски ереси меѓу кои, за жал, биле присутни и Православните. Биле одржани многубројни конференции, ритуали на претставниците на поединечни “цркви” па дури и незнабожечки магиски ритуали на Абориџините или на докторката Чанг, кореанка, спиритистка, која пред очите на целиот собор ги повикала духовите на претците, на децата кои Ирод ги убил, за на крај да се дрзне да го повика духот на “Исуса од Назарет”, а потоа пред сите запалила хартијни ливчиња со нивните имиња (На истата таа бина православните покасно служеле литургија). Навистина било потресно да се гледаат во исто друштво претставниците на Православната Црква со протестантските свештеници, спиритисти, пастори, феминистки, и јавни хомосексуалци. Овој собир, за жал, потврдил дека Православната Црква со своето долгогодишно учество во работата на ССЦ, не само што не успеа да помогне на неправославните да го пронајдат вистинскиот пат до автентичното предание и апостолската вера, туку длабоко се заплеткала во мрежата на најперфидната екуменистичка теорија и со присуството на своите претставници уште еднаш дала цврсто алиби на стотиците ереси и новотарии. Како поинаку да се разбере или да се објасни еден православен митрополит, сегашен патријарх Цариградски, да прифати на овој беззаконски собор да биде избран за потпретседател? Како да се разбере фактот дека православните претставници со мирна душа без ниту еден јавен збор на протест присуствуваат на “миси” на кои служат жени и го причестуваат народот? Како да се прифати фактот дека православните и понатаму остануваат во организација која ги афирмира правата на хомосексуалните свештеници и дури им дозволува служење на нивните посебни миси, како припадници на тн. сексуални малцинства (sexual minorities) и се залагаат за правото на склучување на црковни бракови меѓу припадниците на истиот пол, па дури и за можноста да посвојат дете? Ваквите средби уште пред неколку години изгледале сосема безопасни во споредба со денешните медиумски спектакли. За што всушност се работи овде? Претставниците на Православните Цркви практично се доведени пред нужен избор: дали да продолжат со досегашното безумие, кое веројатно, и покрај искрената желба на поединечни претставници да го проповедаат Православието, не довело до никакви резултати, или да се повлечат од тој “собор на нечестивите” и отворено без лицемерие да ја исповедаат вистината дека единствената вистинска Црква Христова е Православната Црква и дека само во неа како единствена благодатна ризница на спасение е возможно да се најде Христос и тој став категорично да го потврдат со демонстративно напуштање на ССЦ.

Продолжувањето на екуменистичките активности по Канбера е јасен показател дека екуменизмот влегува во завршна фаза. Веќе сериозно се работи на реинтерпретација на поимот Црква и богословското толкување за можноста на  intercommuni или барем на “евхаристиско гостољубие” (eucharistic hospitality). Заедничкото причестување не може да биде прифатено од православна гледна точка како средство за постигнување на надворешно единство бидејки општењето во Светите Тајни е израз и печат на веќе постоечкото внатрешно единство во рамките на Едната Католичка и Апостолска Црква. Свети Иринеј Лионски уште во II век напишал: “Нашата вера е согласна со Евхаристијата и Евхаристијата ја потврдува нашата вера.” Заедничката Евхаристија е основен показател дека оние кои учествуваат во неа го сочинуваат едното тело Христово, едната Црква. За жал, меѓу екуменистичките кругови се повеке се засилува идејата дека споделувањето на заедничката Чаша, или како што тоа популарно се нарекува  eucharistic sharing, е токму средство за постигање на единството, кое е возможно и покрај бројните разлики во учењето. Тие разлики се минимизираат и се сведуваат на разлики во изразите на локалните богословски преданија на “црквите”. Оттука се повеќе обиди православните да бидат вовлечени во некој вид на богослужење со еретиците. Генералниот сектретар на  на ССЦ Емилио Кастрого изразува својот cri-du-cour поради тоа што сите учесници на соборот во Канбера не учествувале во заедничката причест (православните и римокатолиците сепак служеле одвоено) и упатува јасен апел до сите учесници дека “не сакаме веќе собор на ССЦ со одвоена причест.” Интересно е дека ставот на римокатоличката делегација по оваа прашање било многу потрадиционално од млакиот и срамежлив став на православните. Кардиналот Касиди изјавил дека “евхаристиското општење е краен знак и печат (ultimate sign and seal) на црковното единство… Би сториле повеќе зло одошто добрина кога би се причестувале заедно пред овие останати спорни прашања да се расчистат.” Протестантите по с#, изгледа, се најнестрпливи, првенствено поради мисијски причини бидејки во своите мисионерски активности наидуваат на големи проблеми, бидејки христијанската вера не настапува во единство пред нехристијаните. Оттука желбата за било каков вид на надворешно единство кое ке се манифестира во трите заеднички Свети Тајни: Крштение, Свештенство и Евхаристија.

На овој собор во Канбера е усвоен еден многу интересен документ. Станува збор за еден нов став за единството на “црквите” именуван како “Единството на Црквата како Општење(кинонија): Дар и Повик”  (The Unity of the Church as Koinonia: Gift and Calling).  ССЦ го упатува овој документ како апел на една надцрковна организација до сите “цркви”за да ги прифатат седумте основни тези “со цел за целосно видливо единство.” Овие тези кратко наведени се следни:
1. Меѓусебно признавање на крштението; 2. Прифаќање на Никејско-Цариградскиот Символ на верата како и заедничкиот израз на апостолската вера; 3. Евхаристиско заедничарење; 4. Меѓусебно признавање на свештенството; 5. Заедничко сведочење на Евангелието; 6. Заедничко делување со цел зачувување на мирот и поредокот во светот; 7. Овозможување на парохиите и на заедниците на соодветен начин и локално да го изразат степенот на постоечкото општење.

Во суштина, основната цел на овој документ е да апелира на сите христијански “цркви” да се признаат една со друга како Света Католичка и Апостолска Црква во својата полнота. Интересно е како сегашниот патријарх Вартоломеј можел да прифати еден ваков текст како претседателна надлежна комисија за овие прашања?

Што значат признавањата на овие точки за Православната Црква? Ништо друго освен  целосно предавство на верата на Светите Апостоли и на Светите Отци. Да се признае еретичко крштение како целосно правилно (дури и без потреба според црковната икономија да се осили со св.миропомазание), значи де факто да им се признае на еретиците св. тајна на свештенството и автоматски и св. тајна евхаристија. Заедничкото сведочење на евангелската вистина би значело дека православната вера ја толкуваме во рамките на едно заеднички прифатливо богословие базирано на минимален компромис, богословие скроено по мерка на рационализмот и според аршините на паднатиот човек.

Продолжува…

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *