Екуменизам – Еклисиолошка ерес (12)

СПЕКТАКЛИТЕ НА СВЕТСКИОТ СОЈУЗ НА ЦРКВИТЕ

download (5)Во последно време се почести се обидите да се организираат екуменистички богослужења во кои учествуваат представници на различни конфесии. Од 24-ти јули до 10-ти август 1983 г. во Ванкувер е одржан големиот собир на Светскиот Сојуз на Црквите. Помеѓу останатите “точки на програмата” служена е протестантска миса која според сведочењето на списанието  Newsweek присуствувале околу 3.500 христијани од различни краеви на светот. Тука биле римокатоличките свештеници, православните епископи кои според зборовите на ова списание “до неодамна ги одбегнувале ваквите собири”. Службата ја одслужил архиепископот кентербериски Роберт Ранси со двајца свештеници, додека православните, римокатолиците и монофизитите учествувале во произнесувањето на ектениите. Римокатоличкиот бискуп Паул Вернер го прочитал Евангелието, а архиепископот Кирил од Московската Патријаршија се помолил “наскоро да стекнеме видливо општење во телото Христово, преку кршење на лебот и благословот на чашата околу едната трпеза”. Грчкиот архиепископ Јаков истиот тој ден на Преображение служел посебна литургија на која давал света причест не само на православните, туку и на сите други кои приоѓале до чашата.[1] Во текот на овој Ванкуверски собор на ССЦ, протестантите на феминистичката ориентација се жалеле на полова дискриминација присутна во текстот на Светото Писмо.[2] Покрај тоа на овој беззаконски собор на ССЦ, учесниците присуствувале  на воздигнување и поставување на еден индијански тотем – идол, кој канадските индијанци го испратиле на “христијанските” екуменисти. За жал и тука имало православни.

 

КОКЕТИРАЊЕ СО ИСЛАМОТ И СО ДРУГИТЕ РЕЛИГИИ

Интересно е што екуменистичкото движење кое всушност потекнува од “христијанските цркви” активно го проширува своето делување на полето на се-поотворената соработка со нехристијанските и со паганските религии. Антиохискиот патријарх Игнатиј остана запаметен по својата изјава на пан исламската конференција  во Таиф, Саудиска Арабија. Меѓу другото тој рекол: “Како и вие, ние христијаните на Истокот се наоѓаме во барање на лицето Божје… како и вие, и ние се обраќаме  на Творецот на небото и земјата и во секое време бараме Божјо проштение. Во Ерусалим секој поклоник на едниот Бог ја издига својата молитва.” Своето излагање го завршил со желбата “Бог да ви ја испрати својата богата милост. Нека е Бог со вас!”

download (6)

Инаку, обидите за меѓурелигиски контакт со исламот се мошне деликатни имајки в предвид дека се работи за религија која со векови покажувала крајна нетрпеливост и агресивност особено кон Православието. Колку православните можат да одат во кокетирање со исламот потврдува и написот на александрискиот патријарх Партениј кој е познат по исклучително активниот дијалог со исламот. Во списанието Илисиос (мај – јуни 1982 г.) објавен е негов напис во кој Патријархот ни повеќе ни помалку исламот го нарекува “религија на Великиот Бог и на неговиот апостол Мухамед” (qrhskei,a tou/ Mega,lou Qeou/ kai. tou/ Aposto,lou tou/ Mwa,meq).[3] Во истиот напис александрискиот патријарх апелира на зацврстување на дијалогот со исламот.

Со овие изјави можеме да ги наведеме и зборовите на покојниот руски патријарх Пимен кој на врховниот муфтија за европскиот дел на тогашниот СССР му ја честитал 1100 -тата годишнина од “потурчувањето” на рускиот народ и тоа со зборовите:

“Срдечно Ве поздравувам, драг брату, и сите ваши духовни деца по повод јубилејот 1100 години од појавата на Исламот во Поволжје и Приурал… Со длабоко задоволство го потврдуваме постоечкото традиционално братско и миротворско содружништво меѓу нас како и нашето патриотско служење. Изразувам надеж дека тие меѓурелигиозни врски и понатаму ке служат за напредок на нашата голема Татковина, за растење на мирот и праведноста на сите народи. Нека е благословено вашето служење на народот Божји. Со братска љубов патријархот Пимен”[4]

Сигурно би ни требало уште толку простор за да ги наведиме  бројните екуменистички изјави на тој руски патријарх и на останатите руски екуменисти, кои со своите средби со папистите, лутераните, будистите, муслиманите и др. газат по сите светии на светата Руска Црква и ги исмеваат светителите како што се св. Александар Невски, Јов Почајевски, Сергеј Радоњешки и многу други кои се бореле против ересите на мухамеданското безбожие.

По повод основањето на 20-годишнината на УН во Сан Франциско одржан е “Собор на сите религии за мир во светот.” Пред 10000 гледачи говореле на тема за верски условениот мир: еден индус, еден будист, муслиман, Евреин, протестант, римокатолик и еден православен претставник, додека пеел “меѓуверски” хор секакви песни од сите тие вери. Во Америка на пример бил основан “Храм на разбирањето” како и “Здружение на соединетите религии” со цел да се изгради сечовечки симболичен Храм во разни делови низ светот. На првиот состанок на тоа здружение во калкута римокатоличкиот монах Томас Мертон[5] изјавил: “Ние веќе сме ново единство. Останува уште да достигнеме до нашето изворно единство.” На вториот состанок во Женева 80 претставници на десетте најголеми религии во светот го разгледувале “Проектот за создавање на светска заедница на религии” Тогашниот генерален секретар на ССЦ др. Јуџин Блејк тогаш им упатил повик на сите поглавари на светските религии да се обединат. Во протестантската катедрала Св. Петар во Женева одржано е до тогаш невидено натконфесионално богослужение, под мотото “верниците на сите религии се повикани да живеат заеднички во култот на истиот Бог.” Секој претставник се молел на свој јазик, а според обичајот на религијата која ја претставува (Слично како во Асизи неколку години покасно). Со овој чин сите верници од сите религии биле повикани заедно да се молат во слава на “истиот Бог”. Тој обред бил завршен со молитвата “Оче наш”. “Храмот на разбирањето”изнел во јавноста дека на врховниот состанок во САД 1971 г. зел учество и митрополитот Емилијан Тимијадис од Цариградската Патријаршија. На “врховната конференција” на Здружението било предложено и на православните делегати да придонесат во организирањето на “Светската заедница на религиите” за да се остварел сонот на човештвото за мир и разбирање и согласност со философијата на Вивекананда, Рамакришна, Ганди, Алберт Швајцер и останатите основачи на разните религии. На крајот сите делегати биле повикани да учествуваат во натконфесионалниот обред, каде сите истворемено секој се молел на свој начин.

Еден православен теолог и епископ кој особено е активен на полето на “дијалогот”  со нехристијанските религии е Георги Кодр, митрополит либански од Антиохијската Патријаршија. Уште во 1970г. во Адис Абеба на заседание на централниот одбор на ССЦ (кога практично започнал дијалогот на ССЦ со нехристијаните) тој соблазнил дури и многу протестанти во својот реферат “Христијанството во плуралистичкиот свет – икономијата на Светиот Дух”, кога рекол дека ние не треба само да водиме “дијалог” со нехристијанските религии, туку и да го “изучуваме” изворниот духовен живот на “некрстените” и на тој начин да го збогатиме своето искуство со “бисерите” на универзалната религиска заедница, бидејки, според неприфатливото учење на тој митрополит, кога некој браман, будист или муслиман ги чита своите свети книги, тој тогаш во благодатно вдахновение, го прима во вид на светлост самиот Христос…[6] Покрај тоа либанскиот митрополит отворено зборува: “Духот делува со својата енергија во склад со својата сопствена икономија, и врз основа на тоа мислење, може да сметаме дека и нехристијанските религии се простор каде е присуно неговото вдахновение. Сите оние кои ја примаат посетата на Духот се Божји народ”[7] Овие мисли се клучни за разбирање на “еклисиологијата” на Црквата на “Новото Време”, “Времето на Светиот Дух”. Дали овој авангарден митрополит можеби ги променил своите еретички ставови? Веројатно, само на полошо, бидејки читајки го неговиот реферат од “Петата Светска конференција за вера и поредок” во склоп на ССЦ одржана во Сантјаго де Компостела, Шпанија, од 13-14. 08. 1993 г. на која покрај Кодра учествувала проширена православна делегација од 46 членови, можеме да заклучиме дека се работи за заблуда од несогледливи размери.[8] Се прашуваме:  Quo Vadite Oecumenisti Orthodoxi?[9]

Во Асизи на 27 октомври 1986 г. е одржана првата заедничка молитва на претставниците на сите вери. Тоа бил единствен случај во светската историја. Покрај Папата кој бил главниот spiritus movens на целиот собир, биле присутни 150 претставници на светските религии, меѓу кои и Далај Лама, афричките магови, индиските гуруа, тибетанските шамани, протестантите, православните митрополити, индијанските врачеви, кои пушеле луле на мирот. Оваа надконфесионална турлитава, навистина била без преседан.  Цариградската Патријаршија ја предводел архиепископот Методиј Тијатирски. Покрај грците присустувале и неколку руски епископи. Ритуалот почнал со двочасовна заедничка молитва во римокатоличкиот храм Св. Марија од Ангела а потоа продолжил на големиот градски плоштад Фрањо Асишки.[10]

Една од основните карактеристики на екуменизмот е неговата склоност кон синкретизам и обединување на “духовните традиции” на разните религии. Институтот за светска духовност – The Institute for World Spirituality – во САД секоја година организира летен семинар во една од четирите духовни институции во околината на Чикаго. Покрај ведантско вивекенандискиот Манастир од Мичиген, бенедиктанската опатија св. Прокопиј и тибетантско будистичкиот манастир од Орегон, еден од активните учесници во летниот интерконфесионален семинар е и српскиот православен манастир Св. Сава во Либертвил. Покрај низата предавања, семинарот им нуди можност на своите учесници да поминат извесно време во медитација во самиот манастир и во неговата околина. Во извештајот од овој семинар кој е одржан со благослов на регионалниот православен (српски) архиереј[11] посебно впечатливо место завзема фотографијата која ги прикажува учесниците на семинарот како медитираат во лотос поза пред икона на Пресвета Богородица во самиот манастир. Да погледаме сега нешто повеќе за сличните активности на парламентот на светските религии.

[1] На основа на Енцикликата на Синодот на Руската Задгранична Црква од 1983 год.

 

[2] Тие предлагале поимот “Бог Отец” да се замени со поимот “божицата мајка”. За Словото Божјо да се “исчисти од сексуалноста” ССЦ се досетил да издаде нов современ превод на Светото Писмо. Тој излегол во 1983 год. како тн. “Inclusive Language Lectionary” Бог Отец е “Бог Отец & Мајка”, “Синот Човечки”- “Дете Човечко”, “Царството Божје” – “Сфера Божја”, Господ станал “Суверен”. Дури и некои светски весници како Њујорк Тајмс, Њусвик и Тајм донеле доста остри заклучоци во своите видувања за ваквиот потфат.

 

[3] За споредба на читателите ваквите екуменистички ставови ке ги споредиме со автентични светоотечки ставови за исламот, ке наведеме само неколку цитати од Великиот требник со примери како богослужбените текстови го карактеризираат исламот. Во чинот на одрекувањето од “сараценското, т.е турското(исламското) зловерно безбожие” од оној кој сака да прејде од ислам во Православие се бара “во се да се одрече од богопротивната турска вера и од целокупниот начин на нивното умување” и да ги проколни, “да се одрече од Мухамед.. како ѓаволски, а не Божји слуга, и лажен пророк”, да се одрече од сите следбеници на Мухамед како лажни учители и да ги проколни како “богопротивни ѓаволски слуги”. Посебно се бара одрекување “од целокупното писание на проколнатиот Мухамед, кое се вика Ал Куран, и од сите учења и законски одредби, преданија и негови хули” и “како богопротивни и душепогубни” да ги проколне. Во продолжение на чинот се бара одрекување од “лажните и хулни турски учења, и на сите богохулни и брбливи басни на Мухамед,..кои се за некој бог сескверен и за рај и за нечист и животински живот со него по воскресението, за бракот и брачните разрешенија и се за жените и нивните нечисти наложници и се слично на тоа.” На крајот се изрекува одрекување “од сите нечисти уредби на Мухамед за молитвата, за аџилакот во Мека, за молитвените домови и кои се таму и самото тоа место што го нарекуваат Мека и сите негови околии, и сите собири и молитви и турски обичаи”(Велик требник стр 399-401)

На основа на ова многу јасно можеме да видиме колку современиот екуменизам настапува во еден сосема нов дух. Патријархот Атинагора бос влегувал во Омеровата џамија за да се помоли, српските епископи во Босна пред почетокот на војната организирале беззаконски здружени молитви со оџите, се зборува за дијалог… Каков дијалог е возможен со исламот? Доколку не се работи за целосно безумие, се работи за целосно лицемерие кое никому не му служи на чест.

Во истиот Велик требник се среќава и “чин на примање на возрасни Евреи во Православната Црква” во која припадникот на еврејската вера се нарекува човек “кој залутал од патот на спасението и кој е мошне помрачен со еврејското неверие”. Колку ваквиот став е спротивен на некои денешни владици кои заедно со рабините, сите облечени во свештенички одежди заедно се молат за настраданите жртви на фашизмот? За жал, се чини дека живееме во време во кое човекоугодништвото го заменува богољубието.

 

[4] Журнал на Московската Патријаршија 1990, бр.3

 

[5] Познат римокатолички философ и мислител кој бил еден од најјаките адвокати на Новото Христијанство што отворено почнал да го проповеда папата Јован XXIII. “Оптимизмот на папата Јован, пишува Мертон, е навистина нешто ново во христијанската мисла, бидејки тој ја изразува недвосмислената надеж дека светот на обичните луѓе, светот во кој многумина не се христијани и дури не веруваат во Бога сеуште може да биде свет на мир, ако луѓето се однесуваат едни кон други на основа на нивниот од бога даден разум и со целосна почит кон неотуѓивите права на другите луѓе… Војната мора да биде уништена. Мора да се воспостави световна влада.. една вистинска меѓународна власт е единствениот одговор на критичните потреби и очајните проблеми на човекот”. Мертон инаку застапник на хуманистичките идеи дека денес задачата на христијанството е “да изгради свет кој ке живее во единство и мир”. Овие мисли ја покажуваат суштинската идеја која довела до развој на екуменизмот, до Вториот Ватикански Канцил и многу се слични со изјавите на патријархот Атинагора. Тоа во суштина е едно лажно евангелие, на социјалниот идеализам и политичкиот утопизам. Тоа во суштина е екуменистичкото евангелие на Женева, Асизија, Рим и Цариград – да се гледа и сака овој минлив свет како нешто вечно. Папата Павле VI во една прилика изјавил: “Ние треба да го љубиме нашето време, нашата цивилизација, нашата техничка наука, нашата уметност, спортот, нашиот свет…” Тоа веќе не е христијанство, туку отворен хуманистички идеализам, а во својата соголеност е ерес на хилијазмот.

 

[6] Christian Century 10. февруари 1971.г.

 

[7] George Khodr, Metropolitan of Mount Liban :”Christianity in a Pluralistic World – The World of the Holy Spirit”

 

[8] Митрополитот либански вели: “…Но, Духот дише каде што сака и светоста сфатена како просветление и православие можат да ја имаат сите луѓе насекаде… Дијалогот на патот на вистината треба да продолжи. Христијаните кои се повикани во Христа како вистина, нема да прават пречки на вистините кои се наоѓаат расеани во религиозните традиции кои ги опкружуваат.Сите овие вистини извираат од ист божествен извор. Христијаните треба да ја примат секоја духовна животодајна храна, не како човечки збор, туку како леб од небото. Секоја проповед се спротивставува на некоја друга проповед и сите текстови се спротивставуваат на други различни текстови. Затоа целта на дијалогот пред се е да напредува надвор од религиозните преданија, да ги пронајде божествените вистини скриенизад различните знакови и симболи. Тоа не ја релативизира христијанската порака, тоа не е синкретизам, тоа е самиот Христос кому Му се поклонуваме, кој патува низ бескрајните простори на другите религии. Затоа од нас се бара да развиеме еден кенотичен начин на размислување. Кенозис(истошчание)е сведоштво без зборови и може да биде плодоносно. Во дијалогот Црквата се отвара, оди длабоко и се спознава самата себеси …” Up.: Thomas Best – Gunther Gassmann, ” On the Way to Fuller Koinonia.” Official Report of the Fifth World Conference on Faith and Order, Santiago de Compostela 1993.g Faith and Order Paper No 166, WCC Publications, Geneva 1994

 

[9] Каде одите православни екуменисти?”

 

[10] Оваа традиција на собири во Асизија за жал продолжува и во наше време. Оваа година(1994) и Српската Правиославна Црква испратила свој претставник на овој беззаконски собир. Зошто да ги газиме своите преданија и светоотечки канони само за да го убедуваме запад дека сме миротворци?! Вистинското миротворство не е во човекоугодното лицемерие, туку во вистинското служење на едниот Цар на Мирот – Господ Исус Христос.

 

[11] Митрополитот средно-западно американски г.Христофор

Продолжува…

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *