Екуменизам – еклисиолошка ерес (10)

       ПО ПАТОТ НА ОТПАДНИШТВОТО

298_CommonBlessing02

Да погледнеме понатаму како патријархот Димитриј ја честита годишнината на устоличувањето на папата Павле VI:

“Во длабока заедница на љубов со Светата Римска Црква ја прославуваме десетгодишнината од Вашиот по милоста Божји избор за устоличување на престолот на апостолот Петар. Ја прославуваме оваа годишнина со молитва за Вас, Најсвет и постар брате, за Светата Римска Црква, за христијанското единство…”[1]

Многу екуменисти се бранат дека вакви и слични изјави се вообичаена реторика во црковната коресподенција. Доволно е меѓутоа, да се погледнат сличните документи од поранешните периоди на Црквата и да се увериме дека тоа не е никакво оправдание. Ваквите изрази се сосема вообичаени во меѓусебните односи на поглаварите на Сестринските Православни Цркви, но никако во однос кон претставниците на ереси кои се анатемисани. Попрво ке биде дека навистина е во прашање длабоко убедување на цариградските првоерарси дека: папистичката “црква” не е еретичка заедница туку сестринска “Црква Божја”, дека папистите поседуваат исправни Свети Тајни, дека расколот не е последица на воведувањето ереси од страна на Рим во учењето на Црквата туку резултат на несреќни истриски околности кои можат да се исправат со добра волја, заборав и со дијалог на љубовта, и дека теолошките разлики во учењето се резултат на различното изразување  на една иста богословска традиција. Додуша, сеуште на ниту еден официјален православен собор овие точки не се усвоени, макар што со своите дела ги исповедаат голем број на екуменисти.

Да погледнеме сега кој е конкретниот став на патријархот Димитриј во врска со приматот на папата и вредноста на папистичките “свети тајни”:

“… Оваа Ваша посета, браќа, меѓу другото дава посебен акцент на најголемото случување оваа година, навршувањето на цели десет години одкако Господ ни го доведе овде нашиот постар брат, ПРВИОТ ЕПИСКОП НА ХРИСТИЈАНСТВОТО…, а особено затоа што имаме заеднички Свети Тајни, т.е заедничко Крштение, заедничка Евхаристија и заедничко непрекинато апостолско приемништво на свештенство. Овој миг го прегрнуваме во мислите љубениот во Христа Архипастирот на стариот Рим, братот Папата Павле VI и неговата Црква.”[2]

Ваквиот став сосема е во согласност со злогласното “Тијатирско Вероисповедание” на митрополитот Тијатирски Атинагора, познат екуменист, каде меѓу другото се вели: “Христијаните веруваат дека вистинско ракополагање и свештенство имаат и го пренесуваат: православните епископи, копто-ерменските и етиопските епископи, англиканските епископи…Затоа и светите тајни на англиканците навистина се тајна на Едната Света Католичка и Апостолска Црква како што се и светите тајни на Римокатолиците.”(Omologei,a Qeiatei,rwn Лондон 1975 г.[3]  Овој став Московската Патријаршија практично го остварила со својата одлука од 29 декември 1969г. кога е решено да се воспостави  intercommunio со римокатолиците. Отец Јустин Поповиќ ја нарекол оваа одлука Јудина и во “спротивност со сите свети догми и канони на Православната Црква.” Тој потоа продолжува: “Со оваа одлука, единствена во историјата на Православната Црква и на нејзиното догматско и канонско предание, за светотаинско општење со отворени еретици цело богочовечко тело на Православието е длабоко рането, сите Отци и сите Синоди се обезвредени, црковните догми и канони се погазени, Црквата Христова, непорочната невеста е фрлена на отровното буниште на еретиците.”

Во денешно време кога активно се работи на соединување со монофизитите особено е интересно да се забележи дека Цариград сеуште има свој единствен став за тоа. Обраќајки му се на коптскиот патријарх Шенуди, патријархот Димитриј изјавува:

“Најблажен брате… на најсветата Коптска Црква,

За жал толку многу векови пројдоа во (меѓусебна) отуѓеност… По познатите оптужби на свештените луѓе од обете страни, расколот за Коптите беше повеќе средство за национално ослободување, додека догматските работи беа ПРОСТА РАЗЛИКА ВО ИЗРАЗУВАЊЕТО.[4]

Истиот принцип може да се примени во односот кон англиканците. Во обраќањето на архиепископот Коган патријархот смело говори:

“… Бидејки веруваме на Исток дека Воскреснатиот Христос присутен до свршетокот на векот во Црквата и таму кајшто таа е присутна помесно преку непрекинатото апостолско преемство на канонскиот епископ и светата тајна Евхаристија која тој ја совршува. Во таа вера нашиот Православен Исток ја прима вашата Милост во своето свештено средиште на Православието…”[5]

Познато е дека еден од основните задачи на светскиот екуменизам бил усогласувањето на календарот. Таа намера делумно е остварена со воведувањето на грегоријанскиот календар во некои помесни православни Цркви, за жал со страшни и непреболени рани и расколи кои ги предизвикал таквиот непромислен чекор. Меѓутоа прашањето за усогласувањето на заедничкото прославување на Воскресението Христово било многу потешко да се усогласи бидејки промената на пасхалијата прифатена на Првиот Вселенски Собор во Никеја е канонски забранет.[6] Вториот Ватикански концил на 4 декември 1963г. налага “да се утврди неподвижна недела за празникот Пасха..”. Оваа иницијатива на Вториот Ватикански собор патријархот Атинагора со воодушевување ја прифатил во своето Воскресно Послание од 1966 год. во која се залага Воскресение да биде неподвижен празник кој ке се слави на ист ден во целото Христијанство. Наследникот на патријархот Атинагора  исто така во своето Воскресно Послание од 1974 год. се залага за истата идеја. Денес пасхалијата сеуште не е сменета, макар што Финската Црква на своја рака реши Воскресението да го слави во исто време како и мнозинството лутеранци (значи според римокатоличка пасхалија). Како и во сличните други случаи немало никакви протести, иако се работи за грубо канонско прекршување. црковната совест на нашето време изгледа дека спие во длабок сон.

Признавањето на останатите христијански заедници како вистински Цркви Божји за екуменистите не е само работа на куртоазна реторика, туку едно длабоко убедување дека кај нив е можно спасението. Во своето поздравно писмо до патријархот Димитриј кардиналот Вилембрандс отворено вели:

“Нашите Цркви, како органи на спасението ја продолжуваат својата просветителна  мисија, проповедајки го словото Божјо кое ни е дадено во учењето на Апостолите, отелотворувајки нови ученици во Христа, свештенослужејки ја тајната на спасението – божествената Евхаристија.”

Патријархот одговара со следните зборови: “Заедно го исповедаме она што Вашата многу мила Екселенција ни го рече во своето обраќање… Денеска ве примаме како заедничари во сведочењето на верноста кон Исуса и сакаме со Вас да го имаме ова заедничко сведоштво пред целиот христијански и нехристијански свет.”

Неколку години подоцна Патријархот на истиот кардинал ке му ги упати следните зборови:

“Ве примаме и се среќаваме со Вас во литургијска молитва во овој свештен храм каде уште се чувствува духовното присуство на оној кој Ве испрати” (Папата).

При доаѓањето на папата Јован Павле II во 1979 год. во Цариград воприличено е пригодно екуменистичко сослужување слично на веќе спомнатите спектакли од времето на патријархот Атинагора. Патријархот облечен во света мандија го пречекал папата пред портите на патријаршискиот храм од каде заедно со пеењето на хорот влегле во црквата. Почнале молитвите, заедно е прочитан Оче наш, отпеани се многулетијата, а на крајот следувале поздравните говори пропратени со френетични аплаузи. Великодостојниците на крајот во свечена литија излегле од црквата со биење на камбаните и влегле во зградата на Патријаршијата. Вечерта истиот тој ден Папата отслужил миса во латинската црква на Светиот Дух во Цариград. Пред почетокот на обредот влегол Патријархот облечен во мандија во придружба на митрополити и со громогласен аплауз разменил свет целив на мирот со Папата на солејот. Хорот на латински испеал посебна химна во чест на Патријархот. По службата следувал прием во нунцијатот. По неколку дена на самиот празник на Св. Апостол Андреј, патријархот Димитриј со поголем број на митрополити служел свечена литургија во патријаршискиот храм. Папата Јован Павле II дошол пред самиот почеток на службата и го пречекал самиот Патријарх во целосна архиерејска одежда. Со аплаузи и воодушевување Патријархот го вовел Папата во свечениот трон од каде ја следел целата служба. За време на целивот на мирот Патријархјот излегол преку царските двери и му пријдел на Папата за да разменат целив. Оче наш го прочитал самиот Папа на латински јазик. По завршувањето на литургијата следувала размената на дарови, поздравните беседи и неизбежните многулетствија по што првоерарсите повторно размениле целив на мирот и заедно го благословиле народот. По излегувањето од црквата Патријархот и Папата повторно го благословиле народот од терасата на патријаршискиот двор. во својата беседа до Папата, Патријархот меѓу другото со занес изјавил: “Веруваме дека во овој момент меѓу нас се наоѓа самиот Господ, а над нас Духот Утешител, дека со нас се веселат браќата Петар и Андреј и дека се радуваат духовите на заедничките Отци и маченици кои не потсетуваат дека пред нас и нашата одговорност се наоѓа нестрпливото очекување на разделените Христијани, болката на човекот без Бога и без Христа…”

Слична сценографија имавме прилика да видиме за време на посетата на патријархот во Рим во 1986 год. кога се повторија скандалозните сцени од претходната посета на патријархот атинагора во Рим. Режијата била слична на онаа во Цариград. Патријархот во свечена мандија е воведен на олтарската платформа во преполната црква Св. Петар каде биле поставен два трона. Архиѓаконот на патријархот за време на папската миса зел учество во некој вид на мал вход, за потоа да го прочита Евангелието на грчки и по завршувањето на читањето  го принел Евангелието на Папата за целив и благослов. Папата и Патријархот го читале Символот на верата на грчки јазик и без додатокот Filioque.[7] И овде се повторил неизбежниот “целив на мирот” кој станал главна атракција на секоја екуменистичка претстава. Со длабока трогнатост двајцата првоерарси размениле свет целив додека народот го изразувал своето незадржливо задоволство со громогласен аплауз. Останатото време од службата патријархот го поминал во свечената ложа. Во моментот на “осветување на даровите” кога папата ја воздигнал хостијата, сите членови на цариградската делегација со длабока почит ги наведнале главите. Не изостанале ни заедничките благослови, трогателните беседи и свечената литија. Целото тоа случување го пренесувала телевизија. На тој начин пред милиони гледачи дрско биле погазени и изсмеени како надминати вековните преданија и каноните на Православната Црква. Патријархот со својата придружба во која видно место завземал и сегашниот Вселенски Патријарх Вартоломеј, го продолжил својот “пат на мирот” со посета на Англија каде се повторило слично сослужување со кентерберијскиот архиепископ. Потоа е извршена посета на Женева во Светскиот Сојуз на Цркви каде по заедничките молитви биле разменети дарови на љубовта. Во таа прилика патријархот зградата на ССЦ ја нарекол “наш дом”.  Можеме само да извикаме со пророкот Давид: “Блажен е оној човек кој не оди на совет безбожнички, и не стои на патот на грешниците, не седи во друштво на развратници!”[8]

Следејки го својот претходник патријархот Димитриј речиси отворено негира дека Православната Црква е една и единствена неразделна Црква Божја и ја застапува еретичката идеја на разделена Црква која е потребно повторно да се обедини. Во своето Божиќно послание од 1978 г. тој изјавува: “Од овој сесвештен вселенски трон го упатуваме следниот апел и повик кон вселената: Од разликите помеѓу Црквите и нашите црковни прашања ке појдеме кон една и обединета Црква Христова. А од мноштвото разлики… ке влеземе в соединување и збратимување на сечовечките заедници. Обединета Црква во обединето човештво”

Наместо да го повикува светот да ја прими сеспасоносната православна вистина Христова и да се соедини во духот на вистината и љубовта, Цариград упорно го проповеда “новото хуманистичко Евангелие” – соединувањето на “црквите” со компромисот на љубовта, што е само пат кон сеопштото обединување на човештвото. Иако не сме компетентни да носиме заклучоци дали Патријархот имал врски со масонското движење[9], сепак не можеме а да не забележиме дека неговите идеи, како и многуте идеи на неговите претходници неодоливо дишат во духот на масонските теории за обединувањето на светот, за жал многу повеке одошто во духот на Христовото Евангелие.

Во целиот тој низ на екуменистички изјави не изостанале ни практичните потврди за “теологијата на сестринските цркви” од страна на цариградските иерарси. Случувањето во православниот храм во Шамбези е само еден пример на литургиско гостољубие кое станало вообичаено ширум Европа. Според весникот Orqo,doxoj tu,poj od 2.5.1974.g. , за време на средбата меѓу православните и протестантите во Патријаршискиот Центар во Женева, митрополитот Трануполски Дамаскин му го отстапил на германскиот надбискуп Кунс православниот храм на Центарот за да може во него да отслужи протестантска миса. И навистина, протестантите служеле на православната чесна трпеза користејки ги и православните свети садови! Навистина, „гостољубие“ без преседан![10]

Сите овие активности пропратени со нескриени изрази на уверување дека созреало времето да се воспостави единството на Црквата, како демек Црквата да е лишена од единство, фелерична и нецелосна, само се подготовка за великиот Вселенски Собор кој Цариград упорно со децении го подготвува. Не е тешко да се заклучи дека се работи за еден унионистички собор на кој стотина христијански ереси ке бидат соборно и компромисно обединети со православната вистина на спасението. Можеме само да ја замислиме на основа на овие неколку најрадикални примери кореографијата на тој собор како и сентименталната реторика со која ке изобилуваат беседите на неговите протагонисти. Опасноста од овој унионистички собор на време го согледал светиот отец Јустин Ќелијски кој веднаш напишал представка до Синодот во која предупредува на опасноста од одржување на таквиот собор во рамките на историските околности.

Покрај првоерархот на цариградскиот трон, чии екуменистички изјави, бидејки доаѓаат од највисоко ниво, имаат и најголема тежина, има и многу други посланици на ова поле кои со своите скандалозни изјави не само што не заостануваат зад гореспоменатите, туку и во многу работи ги надминуваат со својата смелост.

Продолжува…

[1] Ekklhsi,a 80&26 1973.

 

[2] Обраќање на патријархот Димитриј кон кардиналот Јохан Вилембрандсу 30 ноември 1977 год.

 

[3] Кога веке сме кај Архиепископот Атинагора Кокинакиј ке наведеме една негова небулозна изјава која ја објавило списанието Св. Григориј Палама бр.658 март-април 1977 г. :

“Општо е познато дека многу наши епископи во Европа и Америка уште многу пред позитивната синодска одлука на Московската Патријаршија, со која се дозволува римокатоличките христијани во Русија да се причестуваат во православните цркви, давале и сега даваат божествена причест на римокатолиците и на други христијани. тоа до душа не е одлука на целата Православна Црква, туку чувство на потреба на одредени Епископи, кои по своја совест не можат да ги одбијат побожните и верни христијани од светата чаша на која и приоѓаат со должна скрушеност, со вера и со љубов. На последната седница на епископите во Вселенската Патријаршија во Патријаршискиот Центар во Женева (февруари 1976 г.) ова прашање е разгледано бидејки со него се соочуваат сите епископи и делуваат според чувствата на својата совест и проценката на потребата како и на луѓето кои им доаѓаат.

Меѓутоа, независно од тоа литургичарите треба искрено да проценат дали се подготвени за причест православните христијани кои приоѓаат на Евхаристиската Чаша. Дали се тие подготвени со вера? Дали се тие подготвени повеќе од другите? Времето ни наметнува потреба да ги разгледаме лицемерните и гордите ставови за безгрешноста и подготвеноста на православните и грешноста и неподготвеноста на римокатолиците, англиканците и другите христијани”

 

[4] Episkeyij br. 169 od 15.5.1977.g. Episkeyij ar)64 1.10.1982.

 

[5] Исто

 

[6] Сите оние кои ке се осудат да ги прекршат наредбите на Светиот и Велик Собор кој се собрал во Никеја во присуство на благочестивиот и во Бога омилен Цар Константин, во поглед на празникот на спасителната Пасха, мора да бидат одлачени и исклучени од Црквата, ако останат кавгаџиски противни на она што е добро одредено…1 канон на Антиохискиот Помесен Собор

 

[7] Ова посебно ги воодушевило на многу екуменисти, иако сите знаеме дека папата редовно го исповеда и го чита на мисите Символот на верата со тој додаток. Римокатолиците на првобитниот текст на Никејскиот Символ гледаат како на еден од стадиумите во еволуцијата на христијанската догма (особено што се однесува до тријадологијата). Тој за нив е историски интересен куриозитет како и некои други стари символи кои ги употребуваат повремено. Рим во суштина верува дека православната теологија застанала на еден степен од својот развој, така што, иако православните поседуваат вистинска вера, не ја поседуваат сета нејзина полнота која Светиот Дух ја “открил” на римокатолиците во наредните векови по Великите Собори. Учењето за таканаречената “еволуција на догматското учење” им дава алиби на папистите до воведуваат и формулираат нови догматски учења кои никој од Светите Отци не ги исповедал.

 

[8] Пс.1

 

[9] Денес е општопознато во православниот свет, дека почнувајќи од цариградскиот патријарх Мелетиј, и сите негови наследници, вклучително и денешниот патријарх Вартоломеј, се масони. Тоа е јавна тајна.- заб на мак. изд.

[10] Според правилата на Православната Црква, храмот на чија чесна трпеза еретиците ги извршувале своите богоубиствени тајни треба повторно да се осветат. Ова правило целосно се запоставува. Денес во дијаспората се чести случаите на “позајмување на Цркви”, макар што Светите Отци велат дека подобро е света литургија да се отслужи под дрво на отворен воздух одошто во еретички храм. (По повод оваа прашање, можеме да спомнеме дека на веста за посетата на англиканскиот архиепископ во Белград, каде дотичниот е воведен во олтарот и попат “доделил” благослов на јеромонахот кој служел, отец Јустин Келијски изјавил дека црквата мора повторно да се освети.)

 

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *